++Someday++
เพิ่งรู้....ว่าวันแรกที่เริ่มเขียนไดนี้ คือวันเกิดแม่เราว่ะ-____-''
สามปีที่ผ่านมาไม่เคยฉลองวันเกิดให้เลย ปีนี้จะพยายามไม่พลาด
เขียนมาจะสามปีแล้วหรือนี่...โอ้ว วันเวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงๆเลยแฮะ
มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทั้งๆที่เพิ่งเกิดเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว
แต่มันกลับเลือนลางเหมือนความฝันยังไงไม่รู้สิ ยังไงกับไม่ได้เกิดขึ้นจริง
สถานที่แห่งความทรงจำเหล่านั้น ก็เปลี่ยนแปลงไปสู่สภาพใหม่
อดีต...ก็เลยยิ่งเลือนลาง แต่ถ้าลองค้นดีๆก็จะรู้ว่ามีอยู่ ไม่ได้หายไปไหน
เคยมีความรู้สึกโหยหาอดีตบ้างมั้ย?
เวลาเรามาเปิดย้อนดูหน้าไดอารี่เก่าๆ
ก็รู้สึก...ขำว่ะ ตัวเราแต่ก่อนทำไมช่างบ้าบอ และปัญญาอ่อนได้ขนาดนี้
(ตอนนี้เป็นหนักกว่าเดิม)
โลกกลมๆรูปร่างแปลกใบนั้นของเรา ...เล็กและอบอุ่น
เต็มไปด้วยความฝัน มิตรภาพ ความรัก ความไร้เดียงสา(แต่อันนี้ไม่แน่ใจ)
เทียบกับตอนนั้น เรามีความสุขกว่าตอนนี้มาก...
...แต่ทุกคนย่อมมีความทุกข์อยู่ในระดับของตัวเอง
อนาคตข้างหน้า อีกซัก2-3ปี ถ้าเรามองกลับมาในช่วงนี้อีก
เราก็คงจะรู้สึกเหมือนตอนนี้
เวลาแห่งการเป็นผู้ใหญ่ เวลาที่ต้องต่อสู้กับโลกกว้างได้ใกล้เข้ามาแล้ว
ต่อไป คงไม่ได้วิ่งตามทางเดินนั้นอีกแล้ว . . .
ท้องฟ้าตอนเย็น ที่มองผ่านหน้าต่างบานนี้ เวลาเล่นเน็ตทุกวัน...ก็คงได้เห็นไม่บ่อย
สถานที่ที่คุ้นเคย จะเริ่มห่างไกลออกไป ผู้คน...จะเริ่มเปลี่ยนแปลง
...เป็นผู้ใหญ่นี่มันน่ากลัวกว่าที่คิดแฮะ
เราจะเป็นคนที่ดีได้มั้ยนะ? จะได้อยู่ส่วนไหนในสังคม?
ราศีกุมภ์เป็นธาตุลม....สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง
แต่ทำไมเราถึงไม่ค่อยชอบการเปลี่ยนแปลงซักเท่าไหร่นะ?
หรือจริงๆแล้ว...เราต้องการความเปลี่ยนแปลงกันแน่?
ทุกๆวันที่ก้าวเดินไปข้างหน้า หากมีที่ๆนึง ที่เราสามารถกลับไปพัก
และรู้ว่าที่แห่งนั้นไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เราคงสามารถก้าวไปอย่างมั่นคงได้
ที่ที่นั้นของเรา อย่างน้อยก็ไดอารี่อันนี้...
* - - - - - *
เวลาที่ผ่านไป คนก็ต้องเปลี่ยนตาม เหมือนใบไม้ไหลตามกระแสน้ำ
แล้วถ้า...มีบางสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงได้ตามกาลเวลาล่ะ
มันจะเป็นยังไง
ตั้งแต่ไดหน้าแรก ถึงหน้านี้...ซึ่งไม่ใช่หน้าสุดท้าย
พี่สาวคนเดียวเท่านั้น... ที่รู้ว่าเรามีบางอย่างที่ไม่เปลี่ยนแปลง
ความรู้สึกที่หลบเร้นอยู่ซอกหลืบของถ้อยคำ
...แต่ความรู้สึกนั้นคงไม่มีวันส่งถึงคนๆนั้น คนเดียวบนโลกนี้
เค้าไม่รู้หรอกว่าเรารู้สึกยังไงกับเค้าแค่ไหน
เค้าก็คงคิดว่า เราก็เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมาและผ่านไป
ตอนแรกเราเองก็คิดอย่างนั้น ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นได้ บางที...คงดีกว่านี้ หรือไม่ดี..
แต่มันก็ไม่สำคัญสำหรับเค้าหรอก เพราะฉะนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรู้
ซักวัน...ความรู้สึกนี้ จะมีให้คนอื่นเอง
ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณค่ะ...
* - - - - - *
ปล.วันนี้ไม่ใช่วันครบรอบไดอารี่นี้นะ เหอๆ
ปล.2 ติดต่ออิเดือนไม่ได้เลย แง๊~ แล้วกุจาไปสอบยังงายย~~T[]T
สามปีที่ผ่านมาไม่เคยฉลองวันเกิดให้เลย ปีนี้จะพยายามไม่พลาด
เขียนมาจะสามปีแล้วหรือนี่...โอ้ว วันเวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงๆเลยแฮะ
มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทั้งๆที่เพิ่งเกิดเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว
แต่มันกลับเลือนลางเหมือนความฝันยังไงไม่รู้สิ ยังไงกับไม่ได้เกิดขึ้นจริง
สถานที่แห่งความทรงจำเหล่านั้น ก็เปลี่ยนแปลงไปสู่สภาพใหม่
อดีต...ก็เลยยิ่งเลือนลาง แต่ถ้าลองค้นดีๆก็จะรู้ว่ามีอยู่ ไม่ได้หายไปไหน
เคยมีความรู้สึกโหยหาอดีตบ้างมั้ย?
เวลาเรามาเปิดย้อนดูหน้าไดอารี่เก่าๆ
ก็รู้สึก...ขำว่ะ ตัวเราแต่ก่อนทำไมช่างบ้าบอ และปัญญาอ่อนได้ขนาดนี้
(ตอนนี้เป็นหนักกว่าเดิม)
โลกกลมๆรูปร่างแปลกใบนั้นของเรา ...เล็กและอบอุ่น
เต็มไปด้วยความฝัน มิตรภาพ ความรัก ความไร้เดียงสา(แต่อันนี้ไม่แน่ใจ)
เทียบกับตอนนั้น เรามีความสุขกว่าตอนนี้มาก...
...แต่ทุกคนย่อมมีความทุกข์อยู่ในระดับของตัวเอง
อนาคตข้างหน้า อีกซัก2-3ปี ถ้าเรามองกลับมาในช่วงนี้อีก
เราก็คงจะรู้สึกเหมือนตอนนี้
เวลาแห่งการเป็นผู้ใหญ่ เวลาที่ต้องต่อสู้กับโลกกว้างได้ใกล้เข้ามาแล้ว
ต่อไป คงไม่ได้วิ่งตามทางเดินนั้นอีกแล้ว . . .
ท้องฟ้าตอนเย็น ที่มองผ่านหน้าต่างบานนี้ เวลาเล่นเน็ตทุกวัน...ก็คงได้เห็นไม่บ่อย
สถานที่ที่คุ้นเคย จะเริ่มห่างไกลออกไป ผู้คน...จะเริ่มเปลี่ยนแปลง
...เป็นผู้ใหญ่นี่มันน่ากลัวกว่าที่คิดแฮะ
เราจะเป็นคนที่ดีได้มั้ยนะ? จะได้อยู่ส่วนไหนในสังคม?
ราศีกุมภ์เป็นธาตุลม....สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง
แต่ทำไมเราถึงไม่ค่อยชอบการเปลี่ยนแปลงซักเท่าไหร่นะ?
หรือจริงๆแล้ว...เราต้องการความเปลี่ยนแปลงกันแน่?
ทุกๆวันที่ก้าวเดินไปข้างหน้า หากมีที่ๆนึง ที่เราสามารถกลับไปพัก
และรู้ว่าที่แห่งนั้นไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เราคงสามารถก้าวไปอย่างมั่นคงได้
ที่ที่นั้นของเรา อย่างน้อยก็ไดอารี่อันนี้...
* - - - - - *
เวลาที่ผ่านไป คนก็ต้องเปลี่ยนตาม เหมือนใบไม้ไหลตามกระแสน้ำ
แล้วถ้า...มีบางสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงได้ตามกาลเวลาล่ะ
มันจะเป็นยังไง
ตั้งแต่ไดหน้าแรก ถึงหน้านี้...ซึ่งไม่ใช่หน้าสุดท้าย
พี่สาวคนเดียวเท่านั้น... ที่รู้ว่าเรามีบางอย่างที่ไม่เปลี่ยนแปลง
ความรู้สึกที่หลบเร้นอยู่ซอกหลืบของถ้อยคำ
...แต่ความรู้สึกนั้นคงไม่มีวันส่งถึงคนๆนั้น คนเดียวบนโลกนี้
เค้าไม่รู้หรอกว่าเรารู้สึกยังไงกับเค้าแค่ไหน
เค้าก็คงคิดว่า เราก็เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมาและผ่านไป
ตอนแรกเราเองก็คิดอย่างนั้น ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นได้ บางที...คงดีกว่านี้ หรือไม่ดี..
แต่มันก็ไม่สำคัญสำหรับเค้าหรอก เพราะฉะนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรู้
ซักวัน...ความรู้สึกนี้ จะมีให้คนอื่นเอง
ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณค่ะ...
* - - - - - *
ปล.วันนี้ไม่ใช่วันครบรอบไดอารี่นี้นะ เหอๆ
ปล.2 ติดต่ออิเดือนไม่ได้เลย แง๊~ แล้วกุจาไปสอบยังงายย~~T[]T
